Zygmunt Freud
Wiedeński neurolog, który leczenie histerii zamienił w teorię życia psychicznego: nieświadomość, wyparcie, sen jako droga do niej, seksualność dziecięca, „ja” i „to”. „Objaśnianie marzeń sennych” (1900) rozchodziło się początkowo po kilkaset egzemplarzy rocznie, a potem odmieniło cały wiek — psychiatrię, literaturę, kino i mowę potoczną, w której zostały freudowska pomyłka i kompleks. Zbudował wokół siebie ruch i ciężko znosił odejścia — Junga i Adlera. W 1938 roku, po anszlusie, koledzy i dawna pacjentka Maria Bonaparte wykupili mu wyjazd do Londynu; rok później zmarł tam na raka szczęki, z którym żył szesnaście lat i przeszedł około trzydziestu operacji.
Urodził się we Freibergu na Morawach — dzisiejszym Příborze — 6 maja 1856 roku o 18:30 miejscowego czasu średniego. Godzinę zapisał ręką ojciec w księdze rodzinnej: jak na połowę XIX wieku to rzadka dokładność.