O projekcie

AstroJyotish.info to bezpłatny poradnik astrologii wedyjskiej z kalkulatorem kart natalnych. Cały serwis — teksty o planetach, domach, znakach, nakszatrach i jogach oraz same obliczenia — opiera się na jednym standardzie odczytu: ustawieniach «Surya-Siddhanta» szkoły astrologii wedyjskiej Wasilija Tuszkina, tych samych, których używa program Jagannatha Hora.

Teksty zebrane z otwartych źródeł łączymy z wynikami obliczeń, aby kartę dało się czytać bez przewracania kartek w półce książek: obok każdego położenia stoi fragment, który je objaśnia.

Dlaczego trzeba było napisać obliczenia od nowa

Jagannatha Hora to program desktopowy dla Windows. Nie da się go osadzić w serwisie, nie ma interfejsu do zapytań automatycznych, a tryb «Surya-Siddhanta», na którym opiera się ten projekt, jest jego wewnętrznym ustawieniem, a nie udokumentowanym formatem. Przez długi czas serwis radził sobie jedynym dostępnym sposobem: karty eksportowano z programu ręcznie, a eksport tekstowy rozbierał serwer.

Takie podejście ma oczywisty sufit. Każda nowa karta zależy od tego, czy ktoś uruchomi program na Windows; kolejka rośnie; awaria maszyny zatrzymuje serwis. Dlatego część obliczeniową rozłożyliśmy na czynniki pierwsze i napisaliśmy od zera w nowoczesnych językach programowania — w Pythonie badania i efemerydy, w PHP sam serwis.

Jak przebiegała inżynieria wsteczna

Punktem odniesienia był korpus 2413 kart wcześniej sporządzonych przez program i rozebranych na dane strukturalne. Wszystko w nowej implementacji sprawdzamy względem tego korpusu, i to uczciwie: parametry dopasowywaliśmy na 60% kart, a liczby podajemy na pozostałych 40%, których optymalizator nigdy nie widział.

Pierwsza padła ajanamsa. Okazała się ściśle liniową funkcją czasu — 54 sekundy łuku na rok, z zerem w okolicach roku 499 — i żaden z około czterdziestu pięciu trybów ajanamsy Swiss Ephemeris jej nie odtwarza: najbliższy z nich myli się o 77 sekund łuku. Program liczy ten wzór sam.

Długości planet okazały się zupełnie inną sprawą. Nie pasuje do nich żaden syderyczny tryb współczesnych efemeryd: błąd nie spada poniżej mniej więcej jednego stopnia łuku, a co istotne — jest inny dla każdej planety. To wykluczyło stałe przesunięcie i wskazało na całkiem inną teorię planetarną — klasyczną teorię Surya-Siddhanty, z ruchami średnimi, równaniem manda dla apsydy, równaniem śighra dla koniunkcji oraz zmiennym epicyklem interpolowanym po ćwiartkach.

Odtworzenie tej teorii wymagało trzech odkryć. Każda planeta potrzebowała własnego drobnego przesunięcia długości średniej — poprawki bidźa do ruchów średnich, którą dopasowanie odnalazło samo; dopasowane wartości śighra i mandoćća trafiły potem niemal dokładnie w kanoniczne liczby traktatu, co właśnie potwierdziło kształt modelu. Następnie kanoniczna reguła stosowania połowy równania manda w drugim kroku okazała się w praktyce stosowana w całości: dostawszy swobodę, współczynnik zbiegł do 1,0 dla każdej planety i poprawił Jowisza z 2,43' do 0,12'. Wreszcie resztkowy błąd Księżyca rozłożył się na falę roczną i półroczną — dokładnie dwie składowe równania czasu, bhudźantara i udajantara, których dopasowane współczynniki wyszły −0,002800 i +0,002726 wobec teoretycznych −1/360 i +1/360.

Jaki jest wynik

Wszystkie dziewięć ciał odtwarzamy dziś z medianą błędu poniżej pół minuty łuku, podczas gdy współczesne efemerydy z przesuniętą ajanamsą mylą się o dziesiątki i setki minut łuku: Rahu i Ketu do 0,00', Słońce i Jowisz do 0,04', Saturn do 0,15', Księżyc do 0,21', Merkury do 0,23', Wenus do 0,25', a Mars do 0,44'. To znacznie poniżej dokładności, przy której odczyt karty cokolwiek by zmienił.

W praktyce znaczy to rzecz prostą: karta w tym serwisie liczy się na serwerze, od razu, bez kolejki i bez maszyny z Windows w obiegu — i zgadza się z tym, co w tym samym trybie dałaby Jagannatha Hora. Tą samą drogą odtwarzamy wargi, daśe, asztakawargę i awasthy, a każdą z nich sprawdzamy na tym samym korpusie.

Uczciwie o ograniczeniach

Serwis jest poradnikiem, a nie wyrocznią. Obliczenia odtwarzają określoną tradycję rachunku, a nie rzeczywistość astronomiczną: Surya-Siddhanta to model średniowieczny i jego długości świadomie różnią się od długości współczesnych efemeryd. O to właśnie chodzi — odczyt oparty na liczbach jednej szkoły powinien być robiony na liczbach tej samej szkoły.

Teksty interpretacyjne pochodzą z otwartych źródeł i z klasycznych traktatów; są zestawione, a nie wymyślone, i przeczą sobie nawzajem równie często, jak zwykle przeczą sobie źródła klasyczne. Traktuj je jako materiał do własnego myślenia, a nie jako wyrok. Nic w tym serwisie nie zastępuje lekarza, prawnika ani terapeuty.

Projekt nie wyświetla reklam i nie sprzedaje danych odwiedzających. Utrzymuje się z dobrowolnych wpłat — zobacz stronę konsultacji. Pytania, poprawki i zgłoszenia błędów w tekstach lub w obliczeniach są mile widziane pod adresem info@astrojyotish.info.