Ramana Maharishi
Zdjęcie: G. G. Welling, 1948 · public domain
W wieku szesnastu lat uczeń Venkataraman bez żadnego powodu przeżył lęk bliskiej śmierci, położył się na podłodze i zaczął dochodzić, co w nim umrze, a co nie. Po kilku tygodniach odszedł z domu do Tiruvannamalai, pod górę Arunaczala, i nie opuścił jej przez pięćdziesiąt cztery lata — do śmierci. Pierwsze lata milczał i siedział w podziemnej świątyni, gdzie objadały go owady; potem uformował się wokół niego aśram, do którego jechali indyjscy pielgrzymi i Europejczycy, jak Paul Brunton, którego książka rozniosła jego imię po Zachodzie. Uczył jednego: pytać „kim jestem?” i trzymać się źródła tego „ja”, a nie jego myśli. Zmarł na mięsaka w 1950 roku, do końca przyjmując przychodzących.
Urodził się w Tiruchuzhi 30 grudnia 1879 roku o 01:00 miejscowego czasu średniego; godzina znana jest z przekazu aśramu i zapisków rodzinnych — dokument o narodzinach się nie zachował.