Frida Kahlo
W wieku osiemnastu lat autobus, którym jechała, zderzył się z tramwajem: żelazny pręt przeszedł przez miednicę, kręgosłup został złamany w trzech miejscach. Dalej — około trzydziestu operacji, gorsety i ból do końca życia. Malować zaczęła leżąc w gipsie, z lustrem nad łóżkiem: spośród stu czterdziestu trzech obrazów pięćdziesiąt pięć to autoportrety. Dwukrotnie żona Diega Rivery, romans z Trockim, partia komunistyczna, meksykańska sztuka ludowa i mit Azteków na płótnach o poronieniu, operacjach i wytrwałości. Breton zaliczył ją do surrealistek, ona odpowiadała, że maluje nie sny, lecz własne życie. Jedyna wystawa indywidualna w ojczyźnie otwarła się w 1953 roku, rok przed jej śmiercią: lekarze zabronili jej wstawać, więc przyjechała na nią w łóżku.
Urodziła się w Coyoacán 6 lipca 1907 roku o 08:30 czasu miejscowego — godzina figuruje w akcie urodzenia. Sama podawała jako rok urodzenia 1910, żeby zbiegł się z początkiem rewolucji meksykańskiej.