Amelia Earhart
Latać zaczęła w wieku dwudziestu czterech lat, kupując używany dwupłatowiec za pieniądze zarobione jako telefonistka i fotografka. W 1928 roku zabrano ją przez Atlantyk jako pasażerkę i sława wydała jej się niezasłużona: w 1932 przeszła ten sam ocean sama, w piętnaście godzin z Nowej Fundlandii na pastwisko w Irlandii — druga osoba po Lindberghu i pierwsza kobieta. Potem był samotny przelot z Hawajów do Kalifornii, którego przed nią nie wykonał nikt, odczyty i artykuły opłacające kolejne loty oraz walka o równe prawa kobiet w lotnictwie. W 1937 roku ruszyła dookoła świata wzdłuż równika z nawigatorem Fredem Noonanem; 2 lipca, na odcinku do maleńkiej wyspy Howland na środku Pacyfiku, łączność się urwała. Największe w historii amerykańskiej floty poszukiwania nie znalazły niczego.
Urodziła się w Atchison w stanie Kansas 24 lipca 1897 roku o 23:30 czasu centralnego. Godzina pochodzi z zapisków rodzinnych, a przy tak późnej porze znak wschodzący karty jest szczególnie czuły na minutę.